تحلیل ها

سوپر کاپ با رونمایی از ۲-۴-۴ ویژه

با اینکه بایرن بازیهای پیش فصل را با وجود نداشتن روبن با همان سیستم ۱-۳-۲-۴ و به کارگیری کومان به جای روبن پشت سر گذاشت و به نظر میرسید نخستین بازی رسمی را هم به همین روش انجام دهد، اما چیدمان تیم در سوپرکاپ بر خلاف پیش بینی ها با چهار هافبک و دو فوروارد شکل گرفت.
کارلتو در این بازی سباستین رودی و ویدال را در مرکز قرار داده بود و تولیسو با توجه به اینکه هم ویژگیهای هجومی دارد و هم تجربه بازی در دفاع راست را داشته در پست هافبک راست به کار گرفته شده بود. ریبری هم در هافبک چپ بازی میکرد که در زمان حمله از سمت چپ به وینگر تبدیل میشد و ویدال فضای پشت سر او را کنترل میکرد. در خط حمله هم لوا فوروارد نوک بود و مولر آزاد بود که در سمت چپ یا راست او قرار بگیرد اما روی فرارهای ریبری از چپ، مولر برای توازن به سمت راست میرفت و سیستم به ۳-۳-۴ تبدیل میشد. او در پست فوروارد مکمل به شدت دفاع دورتموند و بورکی را آزار داد و هر بار حرکت کرد آنها را به دردسر انداخت.
ممکن است در طول فصل هم این سیستم یکی از سیستمهای بایرن باشد اما برای این بازی از آن جهت هوشمندانه بود که کارلتو میدانست خط دفاعش در نبود بواتنگ و آلابا شانسی برای مهار دمبله و اوبامیانگ ندارد بنابراین میخواست با این کمربند محکم میانی، خط هافبک دورتموند را از کار بیاندازد تا توپ به خط حمله آنها نرسد. این تاکتیک در نیمه نخست کار کرد و دمبله و اوبامیانگ بسیار کمرنگ بودند.
در نیمه دوم با تغییر روش دورتموند به پرس و سرعت دادن به بازی و آمدن روده که در راه انداختن بازی از دفاع به حمله مهارت دارد کنترل مرکز زمین تا حدی از دست بایرن بیرون آمد اما بازی حرفه ای هافبکها به ویژه رودی پس از دریافت گل دوم و پرهیز از بازی شتابزده باعث بازگشت بایرن به بازی و بهره گیری از فضای پشت مدافعان کناری دورتموند شد که ضربه ایستگاهی منجر به گل را به همراه داشت.
پیروزی در پنالتیها با توجه به پنالتیهای فراوانی که ستاره های بایرن در ماههای اخیر از دست داده اند میتواند زمینه ساز بازگشت روحیه و اعتماد به نفس به تیم باشد.
بازی سوپرکاپ نشان داد که با بازگشت مصدومان و کامل شدن تیم میتوان امیدوار بود که تیم به کیفیت مورد انتظار دست پیدا کند.

کیوان.ف