تحلیل ها

بررسی تغییرات سیستم و ترکیب بایرن در هفته دوم بوندس لیگا

در دومین هفته از فصل جاری بوندس لیگا بایرن در حالی در زمین برمن به میدان رفت که بر خلاف بازی هفته نخست اینبار در خط حمله با دو وینگر (روبن و ریبری) در راست و چپ و لواندوفسکی در نوک بازی میکرد. خط هافبک نیز با سه هافبک متمرکز (ویدال در مرکز و تولیسو و تیاگو به عنوان دو بازوی راست و چپ او) بسته شده بود و با چهار مدافع سیستم ۳-۳-۴ را تشکیل داده بود. در نوشته های پیشین اشاره شد که برنامه امسال آنچلوتی به کارگیری هر دو روش وینگر محور و بدون وینگر است و تیم تا به اینجا نشان داده که توان تغییر سیستم را دارد. به این ترتیب با پیش بینی اینکه برمن برای یک بازی دفاعی و فشرده به زمین می آید، تاکتیک تیم بهره گیری از کانالهای کناری به وسیله وینگرها و با کمک دو هافبک بازو و دو دفاع کنار برای نفوذ به فضای پشت سر بک های کناری برمن و دادن پاسهای عرضی و کات بک بود. اما در این میان نیمکت نشین کردن سباستین رودی و توماس مولر که در بازی هفته نخست و سوپرکاپ عملکرد خوبی داشتند و نود دقیقه بازی دادن به تیاگو که به تازگی از مصدومیت برگشته به نظر منطقی نمیرسید. هر چند درباره مولر توضیحاتی پیرامون تاکتیکی بودن نیمکت نشینی اش داده شده اما نبود رودی همچنان پرسش برانگیز است. حتی اگر اینکار بر اساس سیستم چرخشی و برای تقسیم انرژی هم انجام شده باشد هفته دوم برای آن بسیار زود است. چنانکه در زمین نیز نبود هافبکی با ویژگیهای او به ویژه در نیمه اول حس شد و ویدال به عنوان هافبک باکس تو باکس ( و نه هافبک دفاعی کنترل کننده) در مرکز زمین به تنهایی وظیفه بسیار سنگینی داشت و فضای پشت سر او معمولا خالی بود و برمن که تنها برنامه اش برای نزدیک شدن به دروازه بایرن ضدحمله های سریع و هماهنگ با همکاری سیلاسی و بارتلز بود از این فضا بهره میبرد.

نیمکت نشین کردن سباستین رودی و توماس مولر که در بازی هفته نخست و سوپرکاپ عملکرد خوبی داشتند و نود دقیقه بازی دادن به تیاگو که به تازگی از مصدومیت برگشته به نظر منطقی نمیرسید.
در نیمه دوم برای کاهش فاصله خطوط تولیسو در کنار ویدال در مرکز قرار گرفت و تیاگو جلوتر از آنها بازی میکرد تا سیستم به ۱-۳-۲-۴ تغییر پیدا کند. با اینکار بایرن توانست از فضای طولی هم بهره بگیرد و به عرض زمین بسنده نکند و در نتیجه پاسهای کارسازتر و سریعتری داده میشد و روند حرکتی تیم پویاتر و برش دار تر شده بود که سرانجام در دقیقه هفتاد و دوم توانست سدهای دفاعی برمن را بشکند. پس از گل با ورود مولر و قرارگیری او در کنار لواندوفسکی و فرستادن تولیسو و کومان ( که جانشین روبن شده بود) به هافبکهای کناری، سیستم به ۲-۴-۴ تغییر کرد. مولر برای نشان دادن تاثیر خود تنها دو دقیقه زمان نیاز داشت. حرکت بدون توپ او روی گل دوم که سانه بهترین مدافع برمن را با خود برد و فضا را برای لواندوفسکی باز کرد نقش بسزایی در به ثمر رسیدن گل دوم داشت. اینجا بود که مولر تفاوتهای خود را به عنوان ستاره ای که از فکر و هوش خود هم بهره میگیرد با بازیکنانی که تنها به تکنیک خود متکی هستند نشان داد. نقطه عطف دیگر بازی ورود سباستین رودی در پنج دقیقه به پایان بود که در همان زمان کوتاه میشد تاثیر او را در روان تر بازی کردن خط هافبک و پوشش فضای پشت سر هافبکها دید. در بخش دفاعی هر چند خط دفاع بایرن زیر فشار قرار نگرفت اما روی ضدحمله های سریع حریف هوشیارانه واکنش نشان داد. بهبود آمادگی هوملس و آلابا و بازی بهتر آنها نسبت به هفته های گذشته هم امیدوارکننده بود. پی نوشت: روی کرنرها و ایستگاهی ها به خوبی کار شده و تک تک آنها روی دروازه حریف خطرساز میشوند و بخش چشمگیری از گلهای بایرن از این راه زده میشود که تاثیر کار آنچلوتی و از ویژگیهای تیمهای اوست. نویسنده: کیوان – ف